Energieverlies

Ken je dat gevoel dat je gedurende de dag gewoon leeg lijkt te lopen? Dat de dagelijkse dingen zoveel energie kosten dat je aan echt leven niet meer toekomt? Of dat je al begint met een zo goed als lege batterij? Energieverlies is voor veel hsp-ers helaas vaak een nare realiteit. En de vraag is waar die energie toch blijft.

Van grenzeloze energie als kind

Als klein kind had ik een grenzeloze energie. Ik was druk en nieuwsgierig, en wilde alles weten. Alles kunnen en alles beleven. Door de jaren heen werd dat steeds minder. Niet dat ik dat in de gaten had. Ik liep daar pas echt tegenaan toen ik ging studeren en op een gegeven moment om elf uur ’s ochtends mijn bed maar weer inkroop omdat ik bijna boven mijn boeken in slaap viel. Dat was het begin van een zoektocht die me heel veel geleerd heeft over hoe ik met mijn energie omging en waar ik haar aan kwijtraakte.

Met stip op 1 stond het onderdrukken van allerlei gevoelens waar ik geen raad mee wist. Met twee ouders die dat voorbeeld gaven en jarenlang gepest worden was het geen wonder dat ik heel goed geworden was in het wegstoppen van alles dat lastig was. Het nadeel? Er was steeds meer energie nodig om al die lastige emoties in mijn onderbewuste te houden. Het kostte me op een gegeven moment zoveel energie dat de koek op was.

Een andere belangrijke energievreter was het een doen en het ander willen zonder een echte keuze te maken. Dus bleven de signalen over dat het werk niet klopte maar doorgaan, terwijl ik elke dag opnieuw me naar die plek die ik vreselijk vond begaf. Die plek zelf kostte me trouwens ook bakken. Een sick building waar geen raam open kon. Collega’s die op zich aardig genoeg waren, maar met wie ik niks had. En met wie ik dan toch geacht werd gezellig samen pauze te hebben. Ik wilde niet, en ik deed toch. Zonder naar mezelf te luisteren. Omdat ik het gevoel had klem te zitten. En niet geloofde dat wat ik wilde ik ook hebben mocht.

Een derde energievreter was dat ik altijd ‘aan” stond. Ik was altijd alert, had alles in de gaten. Stond onbewust op scherp omdat ik me eigenlijk altijd onveilig voelde. Ik scande mijn omgeving als een zoeklicht om te achterhalen waar het gevaar zat. Dit kost echt heel veel energie.

En dan was er nog het energieverlies door ongezonde patronen als pleasen, ja zeggen terwijl ik nee voelde, mijn eigen grenzen niet herkennen, laat staan erkennen en geloven dat ik er moest zijn voor anderen. Er waren er nog meer hoor, maar dit waren zo voor de vuist weg de belangrijkste.

Spanning en stress in die mate zijn ontzettend ongezond en het is dan ook niet vreemd dat ik, net als veel andere hsp-ers, een auo-immuumziekte ontwikkelde. In mijn geval aan mijn schildklier. Dat kostte natuurlijk ook weer bakken energie.

Naar wandelende energievergiet

Ik ben kortom de eerste dertig jaar van mijn leven een wandelend energievergiet geweest. Ik kwam om in de energielekken, die ik allemaal zelf gecreëerd had.

Het woord energieverlies suggereert een zekere hulpeloosheid. Een verlies is iets wat je overkomt. Niet iets waar je zelf wat aan kunt doen. Toch is dat niet waar. Je kunt een heleboel doen om te zorgen dat je energie niet weglekt, dat je haar niet verliest of weggeeft.

De oplossing? Energiewerk

Mijn energiehuishouding leren kennen is een van de belangrijkste dingen in mijn leven geweest. Ik leerde waar ik mijn energie aan verloor, en wat ik daaraan kon doen.

• Leren aarden maakte me sterker.
• Leren in mijn eigen ruimte zijn maakte dat ik herkende wanneer ik dat niet was en wanneer ik dus open stond voor allerlei energieën van anderen of voor het weg laten nemen van mijn energie door anderen.
• Leren mijn zielsverbinding open te houden maakte dat ik de baas werd in mijn leven en mezelf op een gezonde manier centraal leerde stellen in plaats van dat ik automatisch mijn leven weggaf aan anderen.

Ik leerde energetische technieken om mijn energie terug te halen, om negatieve overtuigingen te transformeren en nog veel meer.

Dit betekende ook een diepe afdaling in mezelf. Want ongezonde patronen creëer je niet zomaar. Daar zitten diepe angsten onder. En erfenissen uit het verleden. Dan zit je kortom middenin het schaduwwerk.

Maar het loont! Ik heb de belachelijke ervaring om nu op mijn zesenvijftigste veel meer energie te hebben dan op mijn zesentwintigste. En dat ligt maar voor een deel aan goede schildkliermedicatie. De rest is allemaal omdat ik veranderd ben. En nog steeds verander. Want je stopt nooit met groeien en je ontwikkelen.

Het gaat voorbij inzicht, de diepte in

Alleen, het eerste begin is het allerzwaarste. Want dan herken je je problemen, maar je hebt er nog totaal geen grip op. Ook al heb je wel een goed inzicht. Want inzicht en grip zijn twee verschillende dingen. Inzicht ontstaat in je hoofd. Grip in je lijf. En voor veel wat in ons lijf gebeurt hebben we geen woorden. Neem een begrip als loslaten. Begrijpen dat het goed voor je is om vroeger los te laten betekent niet dat je dus ook begrijpt hoe je dat dan doet. Idem voor dingen als aarden, pleasen, en al die andere dingen die je weet dat ze je nu hinderen in plaats van helpen.

Energiewerk gaat voorbij inzicht. Werken via en met je energielichaam betekent werken met je emoties, je angsten en gevoelens. Het is de diepte in omdat je energielichaam innig verbonden is met je fysieke lichaam en met je psyche.

Er zijn verschillende manieren om te werken met je energielichaam. Als je meer wilt weten over hoe dat bij mij kan, lees dan hier verder.